Even Eeuwig - Liesbeth List

Ik weet dat ik een stofje ben dat meewaait met de winden

Nog kleiner dan een druppel water in de oceaan

Maar mijn handen zoeken door totdat ze houvast zullen vinden

En mijn voeten voelen naar een plek waar ik kan blijven staan

Ik weet niet wie mijn dagen telt, maar alles hier is vluchtig

De eindigheid regeert met harde handen mijn bestaan

En toch wil ik niet verdrinken in een eindeloze ruimte

Ik weiger in een zee van tijd onderuit te gaan

Oh, ik weet dat het voorbij is voordat ik knipper met mijn ogen

Maar ik kan toch niet geboren zijn om zinloos te vergaan

Ook al ben ik dan een bron die op den duur weer op zal drogen

Ik wil met beide benen midden in het leven staan

Het zonlicht kruipt voorzichtig door een kier in de gordijnen

Je doet je ogen open en kijkt me lachend aan

En ik voel me even eeuwig, want de liefde ligt hier bij me

En ik kijk met open ogen naar de zin van mijn bestaan

Я знаю, что я пылинка, носимая ветром

Даже меньше, чем капля воды в океане

Но мои руки продолжают искать, пока не найдут

И мои ноги нащупывают место, где я могу стоять

Не знаю, кто считает мои дни, но здесь все быстротечно

Конечность правит моим существованием жесткими руками

И все же я не хочу тонуть в бескрайнем космосе

Я отказываюсь тонуть в море времени

О, я знаю, что все кончено, прежде чем я моргну

Но я не мог быть рожден, чтобы погибнуть бессмысленно

Даже если я источник, который рано или поздно снова иссякнет

Я хочу стоять обеими ногами посреди жизни

Солнечный свет осторожно пробирается сквозь щель в занавесках

Ты открываешь глаза и смотришь на меня с улыбкой

И я чувствую себя вечным какое-то время, потому что любовь здесь со мной

И я смотрю открытыми глазами на смысл своего существования