Narzeczony - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Wiatr zaszumiał między krzewy

Nie w czas, nie w czas, koniu!

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Czy nie widzisz tam nad lasem

Tego kruków stada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

«Gdzieżeś, gdzieżeś, dziewczę, hoże?

Czemuż nie wybieży?»

«Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?

Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?»

«O, puszczajcie!

Żal mnie tłoczy

Niech zobaczę onę:

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?»

«Gdy usłyszy me wołanie

Płacz mój nad swą głową

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!»

Ветер шумел меж кустов

Не вовремя, не вовремя, лошадь!

Не вовремя, чернобровый мальчик

Ты летишь здесь по земле

Не вовремя, чернобровый мальчик

Ты летишь здесь по земле

Разве ты не видишь там лес

Эта стая воронов?

Иногда это происходит, когда он летит

И снова попасть в лес?

Иногда это происходит, когда он летит

И снова попасть в лес?

«Где ты, где ты, девица?

Почему бы не выбрать?»

«Как, как он может убежать

Когда он лежит в могиле?

Как, как он может убежать

Когда он в могиле?»

«О, отпусти!

мне жалко себя

Дай мне увидеть ее:

Умирают красивые глаза

Она повернулась ко мне?

Умирают красивые глаза

Она повернулась ко мне?»

«Когда он слышит мой крик

Мой крик над моей головой

Быть может, он встанет из гроба

Он снова начнет жить!

Быть может, он встанет из гроба

Он снова заживет!»