Aphrodite - Frank Boeijen

Sommigen zeggen dat liefde een leugen is

Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren

Sommigen zeggen dat haat de waarheid is

Jammer voor hen maar die zijn verloren

En ik weet niet goed bij wie ik hoor

Ik loop er maar wat tussendoor

Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Het kan zijn dat liefde een vermomming is

En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid

Het kan zijn dat vriendschap een excuus is

Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid

En ik weet niet goed wat ik denken moet

Vrienden genoeg zelfs in overvloed

Ik zeg dit met een trillende stem

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

In elke voorbijganger schuilt een vriend

Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar

Is het de angst voor bezit of voor verlies

Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar

Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben

Want weet je dat ik vertrouwen in je heb

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Je weet ik ben een man van weinig woorden

Als het gaat over het diepste van de ziel

Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde

Viel die angst zo maar in het niet

En hier staan we dan aan de kust van de zee

Daar heb je het schip en het neemt ons mee

Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

En er geen middelen meer voor nodig zijn

Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan

Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan

Dan leven we voort als een oude legende

Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald

En ik hoop dat degene die de verteller is

Eindelijk ziet wie hij werkelijk is

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Некоторые говорят, что любовь - это ложь

Что Афродита не была рождена морем

Некоторые говорят, что ненависть - это правда

Жалко их, но они потеряны

И я действительно не знаю, кому я принадлежу

Я иду немного между

Лучше, что я не знаю себя так хорошо

Теперь, когда я наконец вижу, кто ты на самом деле

Может быть, любовь - это маскировка

И что все это тень реальности

Дружба может быть оправданием

Чтобы не потерять себя в одиночестве

И я действительно не знаю, что думать

Друзей хватает даже в избытке

Я говорю это дрожащим голосом

Теперь, когда я наконец вижу, кто ты на самом деле

В каждом прохожем есть друг

Когда мы так отдалились друг от друга

Это страх обладания или потери

Может поэтому мы так боимся друг друга

Я мог бы сказать, что у меня есть все

Я мог бы сказать, что я не потерян

Потому что ты знаешь, что я верю в тебя

Теперь, когда я наконец вижу, кто ты на самом деле

Вы знаете, я человек немногословный

Когда дело доходит до глубины души

Но с того дня, как ты пронзил мое сердце

Этот страх просто не погрузился

И вот мы на берегу моря

Вот у вас есть корабль, и он везет нас

Может быть, это приносит счастье, может быть, это больно

Когда мы, наконец, увидим, кто мы на самом деле

Когда мы, наконец, увидим, кто мы на самом деле

И больше никаких ресурсов не требуется

Ни материя, ни дух, ничего земного бытия

Но потерянный навсегда в неизвестности

Тогда мы живем как старая легенда

Что говорят за столом вечером

И я надеюсь, что кто бы ни был рассказчиком

Наконец-то видит, кто он на самом деле

Когда мы, наконец, увидим, кто мы на самом деле